Happy @ Hong Kong

Het is vandaag 1 maart 2013. Op 1 maart 2012 begon ik mijn leven als PhD student aan de Macquarie University, Sydney. Ik zat toen om 11u ‘s morgens op een stoel bij de Higher Research Department formulieren in te vullen – nog half in slaap door de jetlag, en niet wetend waar daarrna naartoe te gaan (de bibliotheek, de stad in, op zoek naar sterke koffie, of terug in bed?). Nu is het weer 11u ‘s morgens, maar een jaar later. Ik zit in vrij ongemakkelijke bureaustoel op de derde verdieping van de Main Library van de Hong Kong University – nog half in slaap doordat ik de hele week laat in bed ben gekomen, en niet wetend in welk restaurant ik vanavond met mijn flatmate de enige vrije avond van week zal vieren (Chinees, Vietnamees, Thai, Mexicaans, Westers, …?).

Er is een jaar voorbij. Ik ben officieel een jaar weg van ‘(t)huis’ – al weet ik niet precies waar ‘(t)huis’ is. Wellicht zou ik moeten zeggen: ik ben precies een jaar in het ‘buitenland’, maar ook dat is een vreemd concept; immers: waar is ‘buiten’ als je niet precies weet tot welk ‘binnen’ je behoort?
Echter, dit is geen plek voor discussies over categorieen en hun betekenissen – dit is een plek om ervaringen te delen. En dus, bij deze: Ik ben vandaag officieel een jaar van (t)huis, in het buitenland. En het gaat goed met me.

Van veel expats die al jaren in Hong Kong wonen hoor ik hetzelde verhaal: “Ik wilde maar een paar maanden in Hong Kong blijven, hooguit een jaartje – maar op een of andere manier ben ik blijven hangen”. Ik snapte dat nooit goed, want wie wil er nou in Hong Kong wonen?! Het is hier veel druk met teveel mensen op te weinig grond, er is teveel luchtvervuiling, het weer is verschrikkelijk klam en benauwd, de huizenprijzen zijn veel te hoog, het verkeer staat altijd vast, en er wordt teveel geklaagd over deze en andere dingen (voornamelijk ook over de invloed van de duizenden mainlanders die elke maand Hong Kong binnenstromen). Hoe kun je blijven hangen in een plaats die zo op je zenuwen gaat werken, die je 24 uur per dag zo overspoelt met de valse beloftes van reclames, en waarin je nooit je eigen tempo kan vinden?! Hoe kun je van Hong Kong je ‘thuis’ maken – en waarom zou je dat in hemelsnaam willen?!
Als ik die vraag stel aan de expats die ik ontmoet (uiteraard in een iets meer gematigde vorm) weten ze bijna nooit een antwoord. “Tja,” antwoorden ze dan, “dat weet ik eigenlijk ook niet. Er is gewoon iets in Hong Kong dat het makkelijk maakt hier te wonen.”

Elke dag dat ik in Hong Kong ben, erger ik me aan dezelfde dingen. Met stip op nummer 1: De vele mensen op de smalle trottoirs. Ik heb lange benen (vooral vergeleken met de gemiddelde Chinees) en ik ben het gewend snel te lopen. In Hong Kong betekent dit dat ik me constant moet manouvreren tussen de mensen die voor me lopen te slenteren, meestal in het midden van het voetpad. Het inhalen van mensen te voet vereist een zekere souplesse en tactiek die ik niet bezit en waardoor ik nog elke dag meerdere keren tegen mensen aanbots. Ergernis nummer 2: Gesmak, gerochel en gehoest zonder hand voor de mond. Ergernis nummer 3: Telefoons die ervoor zorgen dat men zich constant in een andere wereld bevindt dan de wereld waarin we daadwerkelijk leven, en dus geen oog heeft voor elkaar – of voor een lange Nederlander die graag op tijd voor haar afspraak wil zijn. Ergernis nummer 4: De vergezichten die nooit compleet helder zijn, verstoord door smog of door felle lichten, waardoor de prachtige natuur die Hong Kong zeker te bieden heeft nooit volledig tot zijn recht komt. Ergernis nummer 5:…

Ach, ik kan nog wel even doorgaan zo. Er zijn zoveel dingen waar ik me aan erger, en die me mateloos frustreren – elke dag weer. Maar al die ergernissen wegen niet op tegen de mooie kanten van Hong Kong (nou ja, over het algemeen dan…). Want Hong Kong is tegelijkertijd een magische plek;, een plek waar alles altijd gebeurt;, een plek waar iedereen altijd druk is (of pretendeert druk te zijn) en toch tijd vindt om uitgebreid samen te eten; een plek waar alles op een paar vierkante kilometer samenkomt op een vreedzame manier waar we in Nederland nog wat van kunnen leren. Het is een magische plek, die ervoor zorgt dat expats blijven hangen, dat mainlanders zich hier willen vestigen, en dat ook door mij – ondanks alle ergernissen en negatieve kanten – nu als ‘thuis’ wordt beschouwd; in elk geval meer ‘thuis’ dan Sydney ooit is geweest.

* * *

In de eerste twaalf maanden van mijn PhD is er erg veel gebeurd en heb ik veel dingen gezien en leren kennen. Ik heb vier maanden in Sydney gewoond, bijna twee maanden in Guangzhou, en nu al ruim zes maanden in Hong Kong. Ik heb veel mensen leren kennen en veel verhalen gehoord. Ik heb me georienteerd op nieuwe plekken en nieuwe levensstijlen. Ik heb data verzameld voor onderzoek en ben begonnen met het leren van de Chinese taal (Putonghua). Ik heb me ontzettend rot gevoeld en ben er van overtuigd geweest dat ik incapabel ben om antropologisch onderzoek te doen (ik weet zeker dat mijn begeleider in Sydney die mening met me heeft gedeeld). Ik heb prachtige dingen gezien en naar inspirerende mensen mogen luisteren. Zoals vaker het geval bij mij heb ik alle emoties gehad die je je maar kan bedenken, van schreeuwen van blijdschap, tot paniekaanvallen – van genieten van prachtige wandelingen of mensen, tot in bed kruipen en er nooit meer uit willen komen. Ik heb mijn tijd verdaan met het kijken naar (volgens mijn vader: stomme) Amerikaanse televisieseries en heb gerend van de ene afspraak naar de volgende.

Bovenal heb ik mezelf verder ontwikkeld. Ik geloof niet dat ik veel veranderd ben in een jaar. Ik zie er nog hetzelfde uit (al is mijn haar wat langer gegroeid) en kan nog steeds van dezelfde dingen genieten als altijd. Maar ik voel me wel sterker geworden. Ik ben veel alleen, wat ik heerlijk vind en waardoor ik mezelf nog beter heb leren kennen (ook mijn nare kanten). Ik ga naar veel boeddhistische teachings en meditatiecursussen en zit elke zondag in de kerk, waardoor ik mezelf op religieus vlak aan het ontwikkelen ben (al leidt dat meer tot een gevoel ‘de weg kwijt te zijn’ dan het te vinden). En academisch heb ik steeds meer het idee dat ik weet waar mijn onderzoek me heen leidt, en denk ik dat ik eindelijk een focus heb gevonden. Natuurlijk zijn er dingen die ik nog wil verbeteren – vooral met betrekking tot onderzoek, waarin ik nog altijd te oppervlakkig bezig ben – maar ik ben eindelijk op goede weg, zowel persoonlijk en religieus als academisch.

Vaak vragen vrienden me in mails hoe het staat met mijn sociale leven hier. Heb ik veel vrienden waar ik leuke dingen mee doe? Maak ik leuke dingen mee met anderen? Heb ik vriendschappen opgebouwd, misschien zelfs een nieuwe liefde leren kennen? Het antwoord is altijd hetzelfde: Nee, eigenlijk niet – en dat vind ik heerlijk.

* * *

Ik ben officieel begonnen aan het tweede jaar van mijn PhD. Ik heb nog 2.5 jaar te gaan (ik streef ernaar in 3.5 jaar klaar te zijn, al heb ik geen idee of ik dat daadwerkelijk ga redden). De plannen voor het tweede jaar van mijn PhD zijn nog wat vaag. In de maanden die gaan komen wil ik nog 1.5 tot 2 weken op ‘vakantie’ naar de mainland, ga ik eind mei op een boeddhistische retreat en heb ik eind juni een conferentie in Macau. Begin juli vlieg ik terug naar Sydney om te beginnen met schrijven. Hopelijk kom ik eind oktober voor een maandje naar Nederland voor een conferentie en om iedereen weer te zien. Ik heb ideeen voor twee tot drie artikels en een boek. En uiteraard moet er een scriptie geschreven worden. Genoeg te doen dus.

* * *

Het is nu 12u ‘s morgens. Tijd om weer wat te gaan doen. Ik heb nog 5 artikels en 3.5 boeken die ik in de aankomende maand wil lezen, nog 36 uur aan interviews uit te werken, en nog 5 interviews voor volgende week voor te bereiden. Eindelijk ben ik druk – en eindelijk voel ik me thuis in Hong Kong.

Happy in Hong Kong. Eindelijk.

Advertisements

5 thoughts on “Happy @ Hong Kong

  1. Hoi Mariske, leuk om te lezen! Heb echt diep respect voor wat je allemaal doet! Wat is ons leven saai als ik jouw verhalen lees! En grappig om te zien hoe iedereen sinds de basisschool zijn eigen weg is gegaan! Heel veel succes daar en geniet van alle mooie dingen die je nog gaat zien en beleven! Groetjes Annemarie Mars

  2. Hallo jongste,
    Hier is 1 maart complimentendag, maar dat is niet de reden om je te laten weten dat er een schrijfster in je verloren is gegaan. Op de basisschool vertelde je schrijfster te willen worden, dat zou jou zeker gelukt zijn, maar wat niet is kan nog komen. Wat een alleszeggend verslag vanuit je thuisbasis Hong Kong, het is trouwens wel even wennen om te lezen dat daar nu je thuis is. Alweer een jaar van huis, wel erg lang, maar nu nog maar 2,5 jaar om je uitdaging te voltooien. We missen je, maar wetende dat je het naar je zin hebt doet ons heel veel goed. Op afstand vergezellen we je in gedachten, wat er ook nog komt, onze steun heb je onvoorwaardelijk. Liefs,
    mam en pap

  3. Lieve Maris,
    Wat een prachtig bericht heb je weer geschreven. Het klinkt als een achtbaan van emoties, van onzekerheid en eenzaamheid, naar momenten van pure vreugde en tevredenheid, en weer terug, al lijkt het erop dat je emotionele reis wat stabieler is geworden, maar toch niet minder leerzaam of minder mooi. Die hoogtepunten en dieptepunten die mis ik soms hier. Dan heb ik zin om weg te gaan, om weer zoveel te ervaren, al weet ik dat ik de dieptepunten op het moment dat ik ze heb, kan missen als kiespijn. Ik ben nog nooit zolang onderweg geweest dat ik op het punt ben beland waar jij nu bent.. een gevoel van tevredenheid tijdens de ontdekkingsreis. Ik ben wel tevreden nu, hier in Den Haag. Ik doe ook veel alleen en ik voel me daar over het algemeen goed bij! Ik heb gewerkt als telefonisch interviewer bij een klein gezellig onderzoeksbureau, ben begonnen met werken op het secretariaat bij mijn vader en ik ben gestart met een training tot coach bij Stichting Aardewerk (workshops duurzaam leven voor vrouwen). Ik hoop dat binnenkort artikel(en) gepubliceerd worden, ga elke week Koerdisch volksdansen, ga naar Straatsburg, Parijs en andere steden om te demonstreren, laat me inspireren tijdens Koerdische taallessen en geef Nederlandse taalles aan twee vrouwen Het is allemaal erg interessant en mooi. Maar soms verlang ik naar meer en soms verlang ik naar rust. Dat allemaal zit diep in ons. Wat zou ik je graag opzoeken en met je praten, filosoferen, een kijkje in je leven nemen. Tja, dat is vrees ik wat ver weg (maar wie weet in de toekomst). Ik ben in ieder geval blij dat je schrijft!
    Veel liefs,
    Femke

  4. Hoi Mariske!
    Je ouders maaien me het gras voor de voeten weg: jemig, wat kun je mooi schrijven. En na een jaar nog zonder engelstaligenconstructies.

    Ik lees soms je wetenschappelijke blog ook met plezier. Trouwens, alleen al ‘s ochtends tijdens het wakkerworden mijn telefoon aanzetten die dan pliedelong pong pong meldt dat er een mailtje van Mariske is, da’s ook al heel prettig.

    Fijn om te horen dat je het daar naar je zin hebt. Ik kan me dat eigenlijk wel bij je voorstellen – ik zelf zou helemaal gek worden in zo’n stad, geef mij maar de oorverdovende stilte van de Zweede bossen. Kun je proberen een filmpje te maken van hoe dat lopen op die trottoirs gaat? Met je foon op ooghoogte moet dat lukken. En dan zo iemand omver schoffelen, ik zie het al helemaal voor me ;-))

    Je wetenschapscrisis, bedenk maar dat dat erbij hoort, en gelukkig ben je er kennelijk al weer overheen. Bedenk wel: het is alleen een onderzoek waarin je – als PhD *student* – leert onderzoek op wetenschappelijk niveau te doen, en aan het eind toon aan dat je dat voldoende kunt, en dan ben je dr. Het is geen Levenslang Meesterwerk voor Nobelprijswinnaars. Dat heeft mij indertijd ook overeind gehouden – ik snapte de theorie achter mijn onderzoek niet, om maar wat te noemen. Eh, en nou met die passie zakt me de moed ook wel eens in de schoenen.

    Mariske, heb het goed daar, blijf schrijf, vertrouw in je zelf, hartelijke groet, W’brd

    • Hoi Willibrord,

      Dankje voor je berichtje terug! Fijn om van je te horen! Ik zal binnenkort eens een filmpje opnemen van hoe ik naar huis loop; dan weten mensen ook in welke buurt ik woon. En ik schrijf meer blogs hoor, dus bereid je voor op meer vroege-ochtend-mailtjes van mij 😉

      Groetjes!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s