De balans opmaken: Halfway through 2012

Het jaar 2012 is al weer half voorbij, de eerste maanden zitten er weer op. Het is alweer meer dan zes maanden geleden dat ik op de brug van de Graafseweg in Nijmegen stond, het vele vuurwerk aanschouwend met een fles champagne in mijn hand, en me probeerde voor te stellen hoe 2012 zou worden voor mij. Ik probeerde me in te denken wat ik mee zou maken, welke mensen ik zou ontmoeten, wat voor leven ik op zou bouwen. Ik was nerveus en zenuwachtig, en achteraf gezien denk ik dat ik toen erg opzag tegen waar ik terecht zou komen en wat ik zou gaan doen.
Het is nu zes maanden later. Op dit moment aanschouw ik hoe de wind de bomen buiten mijn kantoorraam beroert, met een kop Australische koffie in mijn hand. Ik probeer me in te denken wat de rest van dit jaar me zal gaan brengen, wat ik mee zal gaan maken, welke mensen ik zal gaan ontmoeten, wat voor leven ik op zal gaan bouwen. Ik ben nerveus en zenuwachtig, en heb een dubbel gevoel over waar ik terecht zal komen en wat ik zal gaan doen.

Aanstaande zaterdagavond vlieg ik naar Guangzhou, een grote stad in het zuidoosten van China. Daar zal ik zes weken bij een gastgezin verblijven, een typisch Chinees gezin: vader, moeder en één kind. Tijdens deze zes weken krijg ik twintig uur per week les in Mandarijn Chinees en hoop ik me de rest van de tijd beter voor te bereiden op mijn onderzoek door veel door de regio te reizen en een klein beetje van het lokale dialect (en Kantonees) op te pikken.
Na deze zes weken reis ik dan met de trein naar Hong Kong, waar het grootste deel van mijn onderzoek plaats zal vinden. Voor dit onderzoek heb ik affiliatie gevonden met de Hong Kong Institute of Humanities and Social Sciences (HKIHSS). Behalve deze affiliatie heb ik nog geen idee wat ik tegen ga komen in deze regio, waar ik ga wonen, wie ik ga ontmoeten, of hoe mijn onderzoek gaat verlopen. Toch voel ik mij voorbereid genoeg en ook mijn begeleider zegt dat ik er klaar voor ben om op veldwerk te gaan.

Zoals gezegd is mijn gevoel met betrekking tot de reis die ik ga maken dubbel. Aan de ene kant heb ik ontzettend veel zin om te gaan. Ik ben nu vier maanden hier in Sydney geweest (meer specifiek: in de wijk North Ryde) en ken de omgeving hier. Ik heb me ingelezen in mijn onderwerp, voor zover dat mogelijk is in slechts vier maanden tijd. Ik heb mensen leren kennen, leuke dingen met ze gedaan, en een dagelijks ritme opgebouwd. Ik ben klaar voor het volgende avontuur en het aangaan van nieuwe uitdagingen.
Maar het is juist dit dagelijkse leven dat ik mezelf heb aangemeten en de mensen die ik heb ontmoet waardoor ik hier ook graag zou willen blijven. Sinds een aantal weken heb ik eindelijk heb gevoel alsof ik hier iets heb opgebouwd. Ik heb vrienden gemaakt (al weet ik nog steeds niet precies wanneer je iemand als ‘vriend’ kan beschouwen en wanneer slechts ‘iemand die je kent’), waarvan er veel niet meer in Sydney zullen zijn als ik volgend jaar terugkeer. Ik heb hobbies gevonden en favoriete tijdsbestedingen. Ik ben me enigszins thuis gaan voelen in de college, ondanks de viezigheid en het lawaai, waar mijn studie af en toe flink onder te lijden heeft gehad.

Het dagelijkse leven aan deze kant van de wereld en het ontmoeten van zoveel mensen hebben geleid tot een aantal diepgaande zelfinzichten. Ik heb gemerkt dat ik open en sociaal genoeg ben om snel nieuwe mensen te leren kennen en bevriend te worden met mensen om mij heen. Ik heb echter ook gemerkt dat ik te gesloten ben om echte vriendschappen af te sluiten en deze mensen binnen te laten in mijn leven. De meeste relaties die ik hier heb opgebouwd hebben vaak veel energie gekost, doordat ik nooit echt het gevoel heb gehad totaal mezelf te kunnen zijn, en door culturele verschillen, die vereisen dat je telkens op je hoede moet zijn om geen mensen te beledigen of geen dingen te zeggen die een ander als vreemd of ongepast ervaart. Het constant op mijn hoede moeten zijn en de constante energie die ik in relaties heb gestoken, hebben er voor gezorgd dat ik me af en toe heb teruggetrokken en wellicht niet alles uit de vier maanden heb gehaald die ik eruit had kunnen halen. Het heeft me af en toe vermoeid en erg emotioneel gemaakt, waarbij ik telkens met mijn neus op het feit werd gedrukt dat ik – wederom – te gesloten ben om deze emoties te kunnen delen met anderen. Een vicieuze cirkel dus.

Al met al heb ik in de eerste helft van 2012 veel over mezelf geleerd, veel meegemaakt, veel mensen leren kennen, en veel basissen voor vriendschappen gelegd. De tijd is echter te kort gebleken om dit meer uit te breiden en de vriendschappen te verdiepen. De tijd is ook te kort gebleken om daadwerkelijk iets op te bouwen, iets dat er nog zal staan als ik over twaalf maanden terugkom in Sydney. En dus zie ik op tegen de reis, tegen het opnieuw opbouwen van een leven in China, en het wederom opbouwen van een leven in Sydney als ik terugkom over twaalf maanden.

Aanstaande zaterdagavond vlieg ik naar China. Zondagochtend kom ik daar aan. En dan? Wat zal de tweede helft van dit jaar me dan brengen? Wat zal ik meemaken, waar zal ik heengaan, wat zal ik zien, wie zal ik ontmoeten?

Ik zie mezelf weer staan op de Graafseweg, uitkijkend over het vuurwerk van Nijmegen met een fles champagne in mijn hand. Dezelfde vragen die toen door mijn hoofd spookten, zijn weer teruggekomen. De emoties die ik toen had, heb ik nu soms weer. De onzekerheid die ik toen voelde, voel ik nu nog altijd.

Ik weet niet wat de tweede helft van 2012 me gaat brengen. Maar ik weet wel dat ik kan vertrouwen op mezelf, op mijn eigen kunnen, op mijn openheid en eerlijkheid, en op mijn zelfredzaamheid. En met die eigenschappen moet ik ervoor kunnen zorgen dat de komende maanden net zo geslaagd worden als de voorgaande. En zo niet, …

NB: Omdat ik niet wil vergeten wie ik heb leren kennen en met wie ik vriendschappen heb mogen afsluiten, bij deze wat namen: Yuuki (Japan), James (Nieuw-Zeeland), Anna (China), Jinjin (China), Sophia (China), Jill (Australië), Lewis en Jennie (Australië), Siham en Itay (Israël), Miho en Masato (Japan), Heather (China), Cesar (Mexico), Rong (China), Charlotte en Onur (Duitsland en Turkije), Paul (Australië), Anton (Sri Lanka), Marleen (Nederland), Shainal (Fiji), Nasim (Iran), en iedereen die ik verder nog vergeet.

Advertisements

One thought on “De balans opmaken: Halfway through 2012

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s